Sürekli uzun dönem planlar yapmamak konusunda kendimle kavga içerisindeyim. Ama olmuyor. İnsan illaki kuruyo üç beş hayal, hayal biraz abartı oldu beklenti diyelim. Daha sonra bir balyoz gelip dağatıyor ne varsa insanın aklında. Balyoz dediysem benim başıma genelde pek iyi huylusu gelmediğinden. (Darbe söylentileriyle bir alakası yok anlıyacağınız.)

Bir müsibet bin nasihattan iyidir derler ya, dağıtıyorum bütün kurulu fikirleri. Kısa dönem gerçeklere yöneliyorum. Şu anda oralarda bir yerlerdeyim, kısa dönemlere yakın. Ama farkında olduğumda bir durum var. Hala, hali hazırda kurulu üç beş uzun soluklu planlar olması.

Bir halısaha maçı. Futbolu baya seven bir zatı muhterem. İleride nadir oynamanın verdiği gazla koşar, durmak için sağ bacağı basar, durur, ama duramaz. Bir ses gelir. Uzaklardan değil, yakından, dizden gelen bir selzeniş “gırç”. Bu nasıl bir acı dizimden yükselen, topu yan bahçenin sahibi amca tarafından kesilmek üzere olan çocukcasına.

Tıbbi müdahele ve benzeri sonucu tespit. Ön çapraz bağ rüptürü. Kopuk falan gibi bişey kanımca. İnsan daha sonra anlıyor o ilk anın acısını. Sorun kopan biyolojik bağ değil, sorun sporla kopan bağlar.

Böylelikle bir yazıda dizimde kopan, yırtılan zedelenen bütün bağlara gitsin…